المَذَاق - [ ذوق ] : طعم چيزى ، مزه . المَذَّاق - [ مذق ] : آنكه دوستى او ناپايدار است . المُذَاكَرَة - [ ذكر ] : گفتگو و مشاورت . المُذَال - [ ذيل ] : « ثوبٌ مُذَالٌ » : جامهء بلند ، دامن بلند . المَذْأَبَة - [ ذأب ] : « أرضٌ مَذْأَبَةٌ » : زمين پر از گرگ . المِذَبّ - [ ذبّ ] : مرادف ( الذَّبَّاب ) است به معناى بسيار حمايت كننده . المِذَبَّة - ج مِذَبَّات و مَذَابّ [ ذبّ ] : مگس پران . المَذْبَح - ج مَذَابِح [ ذبح ] : جاى ذبح و قربانى ؛ « مذابح الكنائس » : قربانگاه كليسا . المِذْبَح - ج مَذَابح [ ذبح ] : كارد يا ابزارى كه با آن ذبح كنند . المَذْبَحَة - ج مَذَابح [ ذبح ] : كشتار مردم بيشمار كه از خود نتوانند دفاع كنند . المُذَبْذِب - [ ذبذب ] : دودل ، متردد . مَذِحَ - مَذَحاً : دو ران يا دو بيضه يا دو لمبر او بهم سائيده شد و يا عرق كردند و در نتيجه سوزش و التهاب در آنها ايجاد شد . المَذَح - مصدر است ، عسلى است در گل انار دشتى . المُذْخِر - [ ذخر ] ( ا ع ) : كسى كه ابزار جنگى را در ارتش توزيع مىكند . المَذْخَر - ج مَذَاخِر [ ذخر ] : جاى اندوختن و پس انداز . مَذِرَ - - مَذَراً تِ البيضةُ : تخم مرغ فاسد شد ، - تْ نفسُه او مِعْدَتُه : حال او يا معدهء او بهم خورد ، - الرَّجُلُ : به آبريزگاه بسيار رفت و آمد كرد . مَذَّرَ - تَمْذِيراً [ مذر ] الشيءَ : آن چيز را پراكنده و پخش كرد . المَذَر - مص ؛ « تفرّقَ القومُ شَذَرَ مَذَرَ » : آن قوم بهر سو متفرق شدند . المَذِر - گنديده و پليد ، فاسد . المِذْرَى - ج مَذَارِ [ ذرو ] : چنگال ، دو شاخه كه با آن گندم را از كاه جدا مىكنند . المِذْرَاة - ج مَذارٍ [ ذرو ] : مرادف ( المِذرَى ) است . المِذْراع - [ ذرع ] : واحد ( المَذَارِع ) و ( المَذَاريع ) است . المِذْرَب - [ ذرب ] : زبان . المَذِرَة - مؤنث ( المَذِر ) است ؛ « بيضةٌ مُذِرَةٌ » : تخم مرغ فاسد . المِذَرَّة - [ ذرّ ] : ابزار بذر افشاني و مانند آن . المُذَرَّح - [ ذرح ] : « لبنٌ أو عسلٌ مُذَرَّح » : شير و يا عسل كه آب در آن بسيار باشد . المُذَرَّع - [ ذرع ] : مفع ، - من النّاس : مردى كه مادرش بزرگوارتر از پدرش باشد . المَذْرَف - [ ذرف ] : واحد ( المَذَارف ) است . المَذْرُوف - [ ذرف ] : اشك سرازير شده . مَذَعَ - - مَذْعاً و مَذْعَةً لفلانٍ : برخى از خبرها را به او گفت و برخى ديگر را مورد كتمان قرار داد ، - الضَّرعَ : نيمى از شير پستان را دوشيد ، - يميناً : سوگند خورد ، - تِ المياه : آبها از بالاى كوهستان جارى شدند . المِذْعَان - [ ذعن ] : رام و مطيع . المَذْعُور - [ ذعر ] : ترسو . مَذَقَ - - مَذْقاً اللبنَ : شير را با آب مخلوط نمود ، - فلاناً او لفُلانٍ : او را شير مخلوط با آب نوشانيد ، - الودَّ : دوستى را به كدورت تبديل نمود . المَذْق - مص ، شير مخلوط با آب . المَذِق - آنچه كه با آب مخلوط باشد ؛ « رَجُلٌ مَذِقٌ » : دلتنگ . المَذْقَة - شير مخلوط به آب . المِذْكار - [ ذكر ] : زنيكه معمولًا فرزند پسر مىآورد و همچنين مردى كه داراى فرزند پسر مىباشد ؛ « ارْضٌ مِذْكارٌ » : زمينى كه در آن بقولات خشن و غير قابل خوردن مىرويد . المُذْكِر - [ ذكر ] : زنيكه پسر مىزايد ؛ « طريقٌ مُذْكِرٌ » : راه ترسناك ؛ « داهيةٌ مُذكر » : بلاى سخت ؛ « يومُ مذكِرٌ » : روز هولناك . المُذَكَّر - [ ذكر ] : جنس نر ، - من السّيوف : شمشير آبديده ؛ « طريق مُذَكَّر » راه ترسناك ؛ « يومٌ مُذَكَّرٌ » : روز هولناك . اين كلمه ضدّ ( المؤنث ) است . المُذَكَّرَة - ج مُذَكَّرات [ ذكر ] : دفتر يادداشت روزانه در يكسال ؛ « مُذَكَّرَة الاتهام » : اعلام جرم عليه متهم از سوى دادستانى كل ؛ « مُذَكَّرَةُ شفاهيَّة » : تذكَّر كتبى بدون امضاء كه نمايندهء سياسى دولتى به يك دولت بيگانه تحويل مىدهد . المَذكُور - [ ذكر ] : نامبرده ، مشار اليه . المُذْكِي - [ ذكو ] : من الخيل ، ج مَذَاكِ : اسبى كه رشد آن كامل و نيرومند شده است ، - من السّحاب : ابر پر باران . المُذَكِّي - [ ذكو ] من الخيل ، ج مُذَكَّيَات : مرادف ( المُذْكِي ) است ، - من السّحاب : مرادف ( الْمُذكى ) . مَذِلَ - - مَذَلا تْ رِجْلُه : پاى او خواب رفت ، پايش سِر شد . المَذْل - سِر شدن و بيحالى . المُذَلَّق - [ ذلق ] : چيز نوك تيز يا لبه تيز ، شير مخلوط با آب . المُذَلَّل - [ ذلّ ] : مفع ؛ « طريقٌ مُذَلَّلُ » : راه اسفالت شده و هموار . المُذَلَّلَة - [ ذلّ ] : « شجرةٌ مُذَلَّلَة » : درختى كه در دسترس همه مردم است . المُذِمّ - [ ذمّ ] : ساكن و بيحركت ؛ « امْرٌ مُذِمٌّ » : كار معيوب ، امر نامطلوب . المَذَمَّة - [ ذمّ ] : مص ، نكوهش ، حق و حُرمت . المُذَمَّم - [ ذمّ ] : نكوهيده . المَذْمُوم - [ ذمّ ] : مفع ، معيوب ، مورد مؤاخذه . المُذْنِب - [ ذنب ] : گناهكار . المِذْنَب - [ ذنب ] : دمُ بلند ، آبراه و جويبار باريك ، چمچه . المُذَنَّب - [ ذنب ] : آنچه كه دُم دارد ؛ « نجمٌ مُذَنَّبٌ » : ستارهء دنباله دار . المِذْنَبَة - [ ذنب ] : چمچه . المُذْهَب - [ ذهب ] : مُطلا ، زراندود .